Κακοχαρακτηρίζομαι

Είναι η εξέλιξή μου αυτή, ή μάλλον είναι ο χρόνιος σταθμός μου. Κακοχαρακτηρίζομαι, γιατί φοβάμαι κι άμα φοβάμαι νομίζω πως έχω κάτι που φταίει, που απωθεί τους άλλους, ή μαλλον τον άλλον. Ποιον άλλον? Μη ρωτάς.
Το θέμα είναι, αν τα πράγματα είναι απλά, κι αν θέλουμε να τα βλέπουμε απλά, αν θέλουμε να γίνονται στην ώρα τους, τότε γιατί τα περιπλέκουμε?
Αν ας πούμε εγώ γουστάρω τον Μπάμπη, γιατί δεν μπορώ να δείξω στον Μπάμπη πόσο άνετη είμαι που τον γουστάρω, ή χαρούμενη ξέρω γω? Αλλά, αντιθέτως του δείχνω πόσο διανοητικά ηλίθια είμαι, πετώντας αμήχανες μαλακίες, ιστορικά λάθη, ψάχνοντας απεγνωσμένα να πω την καλή ατάκα που θα τον κάνει να θέλει να με ξαναδεί. Μέσα σε όλα αγνοώ το fact του αν θέλω εγώ όντως να τον ξαναδώ. Να ορίστε, τα έκανα περίπλοκα τα πράγματα. Πφφφφφφ
Το ανέκδοτο με το γρύλλο ποιος το ξέρει? Γιατί να μη θέλω να το ακολουθήσω αυτή τη φορά, ενώ ανησυχώ για την ακεραιότητα των μούτρων μου? (θα τα φάω το μυρίζομαι).

Ωριμότης

Τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει πως τα νεύρα μου είναι εμφανώς λιγότερα. Θα ήθελα να παλέψω με νύχια και με δόντια αυτή την ξαφνική ένδειξη ωριμότητας της προσωπικότητάς μου καθώς απότελει ένα κατάφωρο ψέμα. Εγώ να ωριμάσω? Αχεμ...ναι ok , μπορεί και ναι αλλά μάλλον όχι, δεν ξέρω...δε με νοιάζει μάλλον!
Οι αλλαγές που μας συμβαίνουν δεν είναι κάτι κακό τελικά. Βασικό όμως, the key, είναι να κρατάμε και κάποια κομμάτια του χαρακτήρα μας ατόφια, πχ το χιούμορ ρε αδερφέ. Το χιούμορ βέβαια μπορεί και να θεωρηθεί ανωριμότητα. Στα τέτοια μας όμως, αν μια φορά κάποιος το θεωρήσει ανωριμότητα τότε κι εγώ αυτόν τον θεωρώ βλάκα...και έτσι είμαστε πάτσι.
:P